En dan is er gelukkig Ahmed Aboutaleb. Eens in de zoveel tijd komt hij weer boven uit de kelders van sociale zaken waar hij gevangen wordt gehouden door Piet Hein Donner. Hij gaat over wetjes. Over uitkerinkjes. Over re-integratie-tjes. Allemaal hartstikke nuttig. Maar je hebt toch het gevoel alsof hij ergens anders nuttiger kan zijn. Alsof Klaas Jan Huntelaar verplicht rechtsback moet spelen. Alsof Matthijs van Nieuwkerk een belspelletje moet presenteren.

Aboutaleb is een bestuurder. Hoe dan ook. Hij kan dat. Hij heeft dat bewezen. Hij zou net zo goed een poffertjeskraam kunnen runnen als minister premier zijn. Hij doet dat met even veel ijver en wijsheid.

En toch. Die man moet tussen de mensen staan, zijn beide armen spreiden en al die mensen een hand geven en aan elkaar binden. Dan is hij op z’n best. Dat blijkt elke keer weer.

Gisteren weer bij het televisieprogramma Buitenhof. Hij vindt namelijk dat de aandacht voor de Koranfilm van Geert Wilders (‘die er dus nog niet is.’) ‘absurde trekjes krijgt’. Heerlijk. Eindelijk een nuchter mens die niet in onheilstijdingen gelooft.

Maar belangrijker. Hij ziet dat het ‘harde en vaak onaangename debat van de laatste jaren bewustwording onder de moslims te weeg heeft gebracht’. Drie jaar geleden constateerde hij dat er maar weinig moslims zich druk maakten om Van Gogh (ook niet over die man van die zonnebloemen). Als hij nu in de Vogelaarwijken met Vogelaarmoslims spreekt, hoort hij een ander geluid. ‘Alles wat er gebeurd is, heeft mensen aan het denken gezet: waar komt deze haat jegens de islam vandaan? En: Wat kunnen we er zelf aan doen?’

Hij gaat nog verder. Hij voorziet dat de hele discussie over de film van Geert positief kan uitpakken. Hij noemt het zelfs ‘aangename verrassingen’.

‘Met dank aan Wilders?’ vroeg Clairy Polak van Buitenhof.
‘Dat zou zomaar kunnen.’

Door dit soort wijsheden mis ik hem. Jezus. Wat had hij veel kunnen doen de afgelopen tijd. Wat had hij veel kunnen praten en ‘theedrinken’ om als ‘brandweerman’ de brandjes te blussen in het islamdebat. Want als iets dat debat op een hoger plan kan trekken, is het rust en wijsheid.

Aboutaleb. Hij wordt – net als Wilders – zwaar beveiligd. Niet omdat hij extreme uitspraken deed, maar omdat hij extreme moslims voorspiegelde dat als ze het ‘hier niet naar hun zin hadden, dat zij hun koffers maar moesten pakken.’ Volgens ingewijden sprak hij in moskeeën als de El Tawhid duidelijke taal. Door die duidelijkheid moest hij beveiligd worden. En toch ging hij door. Hij was hard en zacht tegelijk. Hij bezocht – samen met Job Cohen – alle wijken en (bijna) alle Amsterdammers. Hij riep ook alle prominente Amsterdammers van Marokkaanse komaf op om achter Ahmed Marcouch te staan in zijn gevecht tegen het ‘tuig’ van de straat.

Alla. Zo kunnen we doorgaan. Kortom: Aboutaleb is een straatvoetballer en geen korfballer! Ik doe daarom een oproep aan Wouter Bos om Aboutaleb uit die bunker van sociale zaken te trekken en hem ‘superminister van mensen’ te maken. Ik heb niks tegen Ella Vogelaar. Ik geloof dat zij door al ‘haar’ eigen wijken trekt en zich de blaren op de tong praat om ‘de boel bij mekaar te houden’, maar ik denk dat de woorden van Ahmed rechtstreeks naar de ‘hearts and minds of the people’ gaan en dus veel meer impact hebben.

Wouter, ik doe een moreel appèl op je verantwoordelijkheidsgevoel.
Geef ons onze Ahmed terug!