Wie schudt wiens hand straks?

door Redactie op 3 maart 2008

Dat het ‘schudden van handen’ zoveel commotie veroorzaakt, hadden veel mensen niet kunnen bevroeden. Inmiddels zitten de ‘handshakers’ en de ‘non-handshakers’ in twee – strikt van elkaar gescheiden- kampen. De drie raadsleden in Slotervaart, waarvan Clyde Moerlie de woordvoerder is, trekken de lijn tussen deze twee kampen. Zij dreigen uit de fractie van Slotervaart te stappen als hun gesprek met Hans Aertsen, voorzitter van de PvdA afdeling Slotervaart, vanavond niet naar wens verloopt.

In beide kampen staan mastodonten.
Marcouch. Cohen. Aan de ene kant.
Bos. Asscher. Vogelaar. Hamer. Aan de andere kant.

De drie raadsleden die dreigen de partij te verlaten, hekelen de manier waarop met kritiek wordt omgegaan. ‘Kritiek op Cohen is niet mogelijk.’ Ook noemen ze dit ‘niet het eerste incident’. Ahmed Marcouch stelt zich vierkant achter zijn burgemeester op. Vroeger zou je kansloos zijn tegen dit duo. Maar de tijden zijn veranderd. Steeds meer PvdA’ers willen duidelijkheid. En geen ‘gezwabber’. Het woord ‘normstelling’ wordt steeds duidelijker in de mond genomen. Als iets uit deze discussie naar voren komt, is dat de PvdA bestaat uit multiculturalisten (‘alles omwille van de goede vrede’) en de ‘normstellers’.

Wouter Bos posteerde zich zaterdag in een interview achter het trio. Hij zou ook over de kwestie gesproken hebben met Job Cohen. Ooit schoof Bos de burgemeester naar voren als zijn kandidaat premier. Dat zal niet snel meer gebeuren. Mensen die zondag bij de bijeenkomst over Joop den Uyl waren, zagen ‘Cohen een vrieskoude hand aan Bos geven.’

Clyde Moerlie, – die vorige week nog een motie indiende om Cohen op zijn woorden terug te laten komen – had dit weekend ook een gesprek met Lodewijk Asscher, de Amsterdamse partijleider. Ook hij schaarde zich achter hen. Mariëtte Hamer, vervangend fractievoorzitter, sprak zich zondag in Buitenhof uit. Ook zij steunt de dissidenten. Eerder deed Ella Vogelaar dat al (wat merkwaardig is, omdat de minister van Integratie niet bekend staat om de duidelijke ‘normstelling’).

Het tefallaagje dat op Job Cohen zit – waardoor alle netelige kwesties van hem afglijden – is gebarsten. Vroeger werden dit soort kwesties snel weggemoffeld. Daar werd niet meer over gesproken. Het pannetje van Cohen bakte eigenlijk nooit aan. Dat is nu anders. Hij kan deze kwestie niet laten liggen als was het een ‘minor item’. Zijn analyse ‘waar hebben we het eigenlijk over’ is door de actie van de drie Slotervaarters niet meer houdbaar. Maar hoe gaat een mastodont door het stof? Zoals wethouder Buyne een diepe excuusbuiging maakte – naar aanleiding van de lesbrief en het ‘stroeve debat in de Gemeenteraad’, zo zie ik Job Cohen nog niet door het stof gaan. Ook Ahmed Marcouch zal met een antwoord moeten komen. Mensen als Asscher en Bos – die hij altijd aan zijn zijde had – staan nu aan de andere kant van de lijn. Dat is hij niet gewend.

Hoe gaat het verder?
Lilliane Ploumen – landelijk partijvoorzitter – zal een commissie instellen. Dat doet de PvdA altijd in dit soort zaken. Kijk bijvoorbeeld naar de commissie Dolman – en eerder de commissie van Thijn. Die commissies moesten gevallen PvdA’ers in Zuidoost weer op het paard tillen. Zo’n commissie komt er nu ook, waarschijnlijk.

Wie zullen ze bellen? Nummer één is Eberhart van der Laan. Als er ergens een crisis uitbreekt, is de zalvende oud-fractieleider de aangewezen persoon de mensen de handen te laten schudden. ‘Als hij niet kan, wordt Jaap van der Aa – oud-wethouder – gevraagd.

Het rapport dat – na rijp beraad – uitkomt, zal uitblinken in zalvende woorden. ‘Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde.’ Binnenskamers zullen harde woorden gesproken worden. Cohen zal gekwetst zijn. Marcouch zal op de kale schedel krabbelen. Maar uiteindelijk zal alles in der minne geschikt worden. Net als na de affaire in Zuidoost, zal ook nu de rust weerkeren. De handenschudders zullen de niet-handenschudders straks niet meer openlijk aanvallen. Dan is de kous af. Denk ik.

Tenzij het drietal doorzet en zout in de wonden blijft strooien. Dan zal het schisma steeds duidelijker worden. Ook niet slecht. Want hoewel dit misschien een ‘klein discussiepuntje’ lijkt, legt het veel bloot. Wat we hier zien, is namelijk een gebrek aan duidelijkheid. En dat is waar de PvdA iets aan moet doen. Dan kunnen we straks bij de verkiezingen veel meer duidelijke handen geven dan nu. Dan weten mensen waar we staan. En dat was toch de klacht van veel (oud) PvdA’ers.

Marcel Duyvestijn is tot 1 april in dienst bij de PvdA fractie. Hij is webbeheerder. Zijn meningen komen niet altijd overeen met het partijkader.

Lees in dit verband ook: