PvdA Amsterdam Centrum

Columns

Felix Rottenberg is wel bereid om corvee te doen

Ma 11 Jul 2005 - Marcel Duyvestijn

“Hé Rottenberg, ga iets aan onderwijs doen”
“Doe het zelf.”

Beneden was een personeelsfeestje van onderwijzers. Één verdwaalde leraar kwam boven, zag Felix Rottenberg en schreeuwde hem bovenstaande woorden toe. Een typisch voorbeeld van de hedendaagse burger. “Ze doen zelf niets meer, maar roepen wat ‘we’ moeten doen,” zei Rottenberg.

Hij was te gast bij LynxVoor. De beweging van progessieve jongeren. Zó progressief zelfs dat ze na de zomer met een nieuwe naam komen.

Een volle zaal zag Rottenberg op een barkruk zitten. Benen wijd, armen over elkaar. Glimlachend. Een zwarte broek, zwarte sloffen, geen sokken. En een overhemd met bretels met een functie. Had hij namelijk een punt gemaakt, boog hij zijn duimen even achter zijn bretels om ze even omhoog te wippen. Was hij echter niet tevreden over zijn eigen woorden, dan keek hij even naar de grond en verstelde hij zijn bretels even. De linker zat strakker dan de rechter.

De verwende kutburger.
Belastingen omhoog.
Veel allochtonen spreken schandalig slecht Nederlands.
Miljonairs hebben toch altijd vuil aan hun handen.
Hypotheekrenteaftrek afschaffen.
Rob Oudkerk en het T-shirt met “FC Ego” erop.

Het zijn maar een paar zinnen. Ze staan niet tussen aanhalingstekens, dus gooi ze niet voor zijn voeten als u hem ergens anders tegenkomt.

Naast hem stond Martijn de Greve, vaste spreekstalmeester van het politieke café van Lynxvoor. Hij was zenuwachtig. Zijn gebruikelijke zelfvertrouwen was weg. Waar hij bij eerder optredens zijn tegenstanders genadeloos fileerde, was hij nu af en toe stil. De royale glimlach maakte plaats voor een blik naar zijn schoenen. Juist op zijn verjaardag moest hij zijn meerdere erkennen in Felix Rottenberg. En dat deed hij met graagte. “Een goeroe,” vertelde hij later in de wandelgangen.

De zaal zelf is een weerspiegeling van de machtsverhoudingen over tien jaar.
Een paar namen:
De assistenten van Oudkerk, Belliot, Bos, Huffnagel, Cohen, Manuel en Maij.
Drie journalisten van Het Parool, NOVA en RTL nieuws.
Grote filosofen als Ger Kranendonk zaten op de eerste rij.
PvdA kopstukken Asscher en Reuten.
Vakbondsmensen die “solidariteit” eisten.
Een Marokkaan
Jongeren die iets hebben tegen “babyboomers”.

Hier zat een verzameling mensen die over tien jaar allemaal op het pluche zitten. De man aan wiens lippen zij allen hingen, Felix Rottenberg, zal dan met prepensioen zijn en ze zullen af en toe zijn woorden citeren om zijn geest levend te houden.

Hij zei veel en hij zei weinig.
Hij was helder en hij was vaag.
Hij was vilein en vriendelijk.
Hij was vernieuwer en oude socialist in één.

Twee opmerkelijke punten.
1) Zijn gezondheid gaat de goede kant op.
2) Hij is bereid om “corvee te doen.”

Dat corvee is een politieke functie. Na “de grootste klotebaan” (het partijvoorzitterschap van de PvdA) wil hij “weer iets doen.” Na deze halfslachtige bekentenis kwamen er tientallen mitsen en maren (“Ik heb daar het ego niet voor”), maar dat hij de hand op de deurklink heeft liggen, moge duidelijk zijn.

Kijk ook eens hier