Toen ik al in de jaren tachtig een Nederlands paspoort aanvroeg en dit ook kreeg, werd ik door andere Turken en familieleden bijna beschimpt. Ik zou mijn Turks-zijn verafschuwen. Toen ik jaren daarna mijn Turkse paspoort inleverde, was ik wederom het mikpunt van kritiek.

Beide keren handelde ik niet uit gevoelens van nationalisme, haat voor het oude of juist liefde voor het nieuwe vaderland. Ik handelde puur uit pragmatisme en eigenbelang: een Nederlands paspoort maakte het mij mogelijk om zonder visum vrijelijk te reizen over de aardbol. En later heb ik mijn Turkse staatsburgerschap helemaal ingeleverd om niet hoeven te dienen in het Turkse leger. Ook dit was niet een daad gericht tegen het Turkse leger; ik zag mijzelf niet in een uniform rondlopen, van welk land dan ook. Inmiddels hebben vele Turkse Nederlanders het Nederlanderschap verworven en sommigen hebben zelfs helemaal afstand gedaan van hun oorspronkelijke paspoort vanwege de Turkse dienstplicht. Lees verder →